Sociale Gasten is een organisatie die jongeren helpt om vrijwilligerswerk te doen. Rick Schoen, een van de oprichters, vertelt dat veel jongeren wel iets willen doen, maar dat ze niet weten waar ze moeten beginnen. De Sociale Gasten kan ze dan helpen om met mensen in contact te komen.

Petra* is een van de mensen die hulp nodig heeft. Rick Schoen noemt haar een bijzondere vrouw. Als de deur van Petra’s huis wordt opengedaan springt er een groep honden in het rond. Het wordt al snel duidelijk dat ze erg van dieren houdt. In en om haar huis heeft ze overal wel iets hangen of staan: Een vogelkooi, schilderijen, tegeltjes met gezegdes, een konijnenhok en zo kan je wel even door gaan.

De vrijwilligers zitten een kopje thee te drinken met Petra. Ze kletsen gezellig over haar dieren en hun opleiding, gehandicaptenzorg. Petra zegt dat de studenten haar jong houden, ‘ik weet niet of andere mensen iets drinken met de vrijwilligers, maar ik kijk er toch altijd weer naar uit’. Haar vriendin is er ook, die probeert een beetje voor haar te zorgen ‘maar nu heeft ook zij toch veel pijn’ vertelt ze ‘mijn vriendin komt de hulp van Sociale Gasten ook heel goed uit’.
Nadat ze een tijdje hebben gepraat, staan de studenten op om maar eens wat te gaan werken in de tuin. Deze keer moeten ze een volière bouwen. ‘Het is elke keer weer anders’, vertelt een van de studenten, ‘vorige keer moesten we tuinieren’.

Als er buiten wordt gewerkt aan de volière, begint Petra te praten. Aan het bomenbladeren-behang hangen foto’s van dieren en teksten uit de bijbel en elke stoel in het huis heeft een andere kleur. Op de vraag waarom ze de hulp nodig heeft, wijst ze naar haar benen ‘ik heb reuma. Ik zou alles wel zelf willen doen, maar mijn lichaam wil het niet meer. Het is een rotziekte’. Ze vertelt dat ze via Amerpoort bij Sociale Gasten terecht is gekomen. Amerpoort is een hulporganisatie die werkt met mensen met een verstandelijke beperking.
‘Soms heb ik het gevoel dat ik een last ben in deze maatschappij. De overheid doet ouderen en zwakbegaafden tekort’. Ze stopt even met praten en kijkt omlaag ‘Sorry ik word er emotioneel van’. De honden springen tegen haar op en op de achtergrond horen we het gezaag en getimmer van de studenten. ‘Zonder de hulp van andere mensen zou ik het niet kunnen, snap je? De gemeente is er niet voor mij. Als de Sociale Gasten er niet waren geweest, had ik allang al uit huis gemoeten. Het is echt een fantastisch initiatief en ik voel me veilig bij deze mensen.’

Na het gesprek wijst ze de weg naar buiten, waar iedereen aan het klussen is. Een van de jongens is hard aan het zagen in een stuk hout, ‘er is eigenlijk niet genoeg, dus we moeten alles goed verdelen’.
Op de vraag naar hoe zij het ervaren, vertellen ze wat een dankbaar werk het is. ‘Het is niet alleen gezellig, maar het idee dat je ook iets kan betekenen voor iemand is echt heel mooi’, vertelt een van de meisjes, ‘het is ook weer een leuke ervaring erbij’, voegt iemand anders toe, ‘wie had nou gedacht dat we hier volières zouden bouwen?’.

 

*Petra is niet haar echte naam.