Filsofie: iedereen kent het woord, maar voor velen blijft het vaak bij een vaag begrip. Voor sommigen is het een onderwerp in veel gesprekken, anderen zullen het al snel ervaren zweverig. Ook in Amersfoort wordt er aandacht aan besteed; vanavond bij het koffiehuis Boeken, bonen en Blaadjes is er een filosofisch café. Terwijl de meeste Amersfoorters druk in de weer zijn met de start van de 75ste avondvierdaagse, neemt filosoof Onno Zijlsta hier, op de stille Zuidsingel, het woord. De rest luistert aandachtig.

We zijn met een man of tien. Een verrassend gevarieerd gezelschap. De jongste is 18 en de oudste 82. In het midden staat een grote eikenhouten tafel vol me snoepgoed. Dat deze plek overdag een plek is voor de typische hister en flexwerker is niet gek; de ruimte wordt bekleed door vintage warengoed. Opvallend is het boek als breedgedragen assecoire in het café. Overal waar je kijken kunt komen ze tevoorschijn. Op het antieke kastje aan de zijkant, aan de wand en zelfs op lage krukjes liggen of staan boeken. Iets typerends voor de eigenaresse, Joet Halmos, die haar vorige loopbaan als bibliothecaris vervulde.Samen met vriend en filosoof Onno Zijlsta heeft Joet deze filosofische avonden in het leven geroepen. Vooral via mond-tot-mondreclame is het gaan leven. Iedere maandagavond wordt er wat georganiseerd. Op sommige avonden wordt er gezamelijk gelezen, op andere avonden wordt er ruimte gegeven voor muziek of een lezing. ‘Ik wil altijd kijken naar meer mogelijkheden die er zijn binnen het koffiehuis. Het organiseren van dit soort avonden leek mij passend bij zowel het café als bij mij’, aldus Joet.

Ondertussen praat Onno de groep bij over een stukje geschiedenis van de filosofie. Hij lijkt een rust én kennis uit te stralen, die op iedereen neerdaalt. Zijn stem weerklinkt goed door de hoge ruimte. Vanavond staat Réne Descartes op het programma, frans filosoof en wiskundige. Bekend van zijn uitspraak ‘Ik denk, dus ik ben.’ Bijgestaan door illustrerende plaatjes wordt men door de toch ietwat ingewikkelde materie geleid. Van Descartes gaan we naar John Locke, de sjoemel empirist en van Locke naar een echte radicale empirist David Hume. Deze mannen zegt u wellicht niet zoveel, maar dat er nu nog steeds over ze wordt nagedacht, zegt wel het een en ander over de denkers.

Af en toe verschijnt er een frons op iemands gezicht, die even later weer verwdwijnt. Soms dwaalt er iemand af, om vervolgens weer terug te keren naar het verhaal. Ondanks dat het vandaag de start is van een nieuwe werkweek, hangt hier een zondagse sfeer. Ongedwongen en warm. Wanneer de lezing tot zijn eind is gekomen, trekt Joet een koele witte wijn open en zet een borrelplankje op tafel. De groep begint onderling een gesprek. Wat begint bij de filosofie en vervolgens overloopt in de alledaagse onderwerpen.

Ondanks dat de filosofie soms moeilijk te omschrijven is, heeft het wel degelijk een rode draad in de geschiedenis achter gelaten. Een draad waar we in het heden op nog steeds op voortborduren. Door te denken proberen we de wereld en onszelf een beetje beter te begrijpen. De lezing van vanavond geeft context aan de, af en toe moeilijk te omschrijven, filosofie. Daarbij is er vanavond ruimte voor gesprek tussen jong en oud. Tussen mensen met verschillende achtergronden en ideeën. Voor even lijken die verschillen niet te bestaan.