“Goedemorgen allen, hoewel goed misschien niet helemaal het juiste woord is. Maar liefst 700 wethouders treden elk jaar af. Dat betekent dat jullie samen met deze mensen in een vergelijkbaar schuitje zitten, en een volgende stap in jullie carrière moeten maken.”

Vanuit het hele land brengen zo’n kleine zestig wethouders en oud-wethouders een bezoek aan café de Observant. In de vroege ochtend loopt het aardig vol. Nadat iedereen zijn naamkaartje en kopje koffie of thee heeft opgehaald, start de bijeenkomst met een toespraak door de organisatoren van de loopbaandag. Het is nu de vierde keer dat deze dag wordt georganiseerd, maar pas de eerste na de recente gemeenteraadsverkiezingen.

Frank Speel, een van de coaches van de wethoudervereniging, legt eerst nog voor de zaal de logistieke zaken uit. “Ik ben eigenlijk jullie gids voor vandaag. Er is een informatiemarkt, met onder andere het ministerie van binnenlandse zaken, dat een nieuw programma heeft opgestart: ‘loopbaanperspectief voor wethouders’. Daarnaast zullen er verschillende workshops zijn verdeeld over drie rondes in de ochtend en nog twee rondes na het genieten van de lunch.” Frank wenst iedereen een heel fijne dag toe.

Op deze loopbaandag wil de vereniging (oud-) wethouders bewust maken van diverse baan- mogelijkheden en hoopt ze een vliegende start mee te geven voor hun carrière. Frank Speel legt hij uit hoe: “Hier krijgen ze professionele begeleiding bij. Zo willen we laten zien dat je als (oud-)wethouder niet alleen staat, maar dat ontzettend veel collega’s hetzelfde doormaken. Het is daarnaast een goede plek om te netwerken.”

De dag is dus niet alleen voor oud-wethouders bedoeld, maar ook voor wethouders die nog actief zijn. “Ook al ben je nog wethouder; het is altijd belangrijk om na te denken over je leven na het wethouderschap. Je weet namelijk nooit hoelang je deze baan hebt en het kan abrupt eindigen”, vertelt Frank Speel.

Een van de vele workshops gaat over de positie van wethouders op de arbeidsmarkt. Al snel komen de frustraties van mensen naar voren over de onwetendheid van het wethouderschap. Zo vertelt een damen dat mensen in haar omgeving niet weten wat het wethouderschap inhoudt:” Er wordt vaak gevraagd aan mij wat voor werk ik ernaast doe en ze vragen dan wat mijn echte werk is, alsof het wethouderschap geen hele baan is.”

Een andere wethouder vertelt dat iedereen altijd denkt dat hij simpelweg het hulpje van de burgemeester is. Iedereen lacht maar herkent tegelijkertijd deze uitspraak maar al te goed. De mensen luisteren aandachtig naar persoonlijke verhalen.
Dan luidt er een stelling: “Het wethouderschap is een verrijking van mijn loopbaan”.
Alle (oud-)wethouders zijn het hier mee eens, behalve éen. Hij legt uit dat hij na tien jaar als wethouder te mogen werken, een andere baan wilde hebben. Volgens hem wilde niemand hem hebben, omdat hij wethouder was geweest. “Op dat moment was het wethouderschap geen aanwinst voor mijn CV.”

Een ander reageert hier op. Hij vindt dat het niet alleen voor je CV goed is, maar voor alles. “Je verrijkt je als persoon. Als je wethouder wordt, gaat er een wereld voor je open. Ik heb een stad leren kennen, ik heb allerlei nieuwe mensen ontmoet en ook veel van mezelf geleerd.”

Bij de workshop ‘Er is leven na het wethouderschap’ moeten de deelnemers per duo met de ruggen naar elkaar zitten. De ene persoon moet vragen: ‘wat heb jij te bieden?’ waarop vijf minuten lang de ander zichzelf moest presenteren.
Dit blijkt nog behoorlijk lastig te zijn: twee vrouwen vertellen aan de coach dat ze eigenlijk wel klaar zijn met zichzelf presenteren en denken dan ook dat de tijd er bijna op zit. “Jullie zitten pas op de helft van de tijd; blijven volhouden”, zegt de coach. De twee vrouwen beginnen de lachen en weten niet goed hoe ze nog tweeëneenhalve minuut door moeten praten, waarop de ene vrouw aan de coach vertelt dat ze de opdracht niet heel makkelijk vindt: “Het is toch lastiger dan gedacht, jezelf zo presenteren”.