Net als de meeste jongeren stem ik redelijk links, is milieu voor mij een belangrijk thema en vind ik Geert Wilders een flapdrol. Idealen heb ik te over en oudere familieleden erop attenderen hoe het beter kan is een hobby die ik graag uitoefen. Mede omdat ik hou van een beetje stoken, maar vooral omdat ik ook echt verandering wil zien. Maar wat als je eigen gedrag niet strookt met je idealen?

Het milieu is voor mij een belangrijk thema. Ik kom uit een landelijke omgeving waarin de natuur centraal staat: mijn opa was boer en kan het weer voorspellen door naar de vogels te kijken, mijn moeder is dagelijks te vinden in de tuin met een camera om iedere vlinder die ze kan vinden vast te leggen. Ik bevind me zelf ook graag in een landelijke omgeving, het is voor mij het fundament waarna ik wekelijks terugkeer na een tijdje van stadse drukte. Niettemin was de schok dan ook groot toen ik een jaar geleden van de uitbreidingsplannen van vliegveld Lelystad hoorde. 52 vliegbewegingen per dag, direct boven mijn geliefde omgeving waar normaal alleen het geluid van de rust te vinden is en een sporadische tractor. Bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen stemde ik natuurlijk op een partij die tegen uitbreiding was.

Een paar weken terug, het verhaal van vliegveld Lelystad alweer half vergeten, wilde ik een vliegreis voor de zomer boeken naar Lissabon. Ik opende mijn goede vriend Skyscanner en zocht naar de goedkoopste tickets die ik me als arme student maar kon veroorloven. Bij ‘vanaf’ typte ik Nederland in en ik begon te zoeken. Als snel zag ik een retourticket voor 130 euro. “Bingo!” dacht ik. Ik klikte verder en zag dat ik vanaf Lelystad vloog. In een keer besefte ik pas hoe ik direct bijdraag aan beleidsvoering. Ik stem bij de verkiezingen op een partij die tegen de uitbreiding van vliegveld Lelystad is, maar het kopen van een vliegticket is ook directe stem vóór dit vliegveld. Mijn reislust was direct weg na dit besef.

Ik besloot eens wat research te doen naar het vliegverkeer in het algemeen. Globaal toerisme is verantwoordelijk voor zo’n acht procent van de globale CO2 uitstoot. Dat is veel wanneer je beseft dat 50 procent hiervan alleen door de vliegreis komt. Daarbij komt nog eens het punt dat het aantal gevlogen kilometers voor 2100 volgens verwachting zal vernegenvoudigen. Sterker nog, volgens het proefschrift waarop hoogleraar Sustainability Paul Peeters is gepromoveerd, is het Parijs-akkoord nu al niet meer haalbaar wanneer we onze reislust niet willen inleveren. Zelfs een combinatie van sterke maatregelen, zoals een 200% ticket-taks, maximale inzet op technologie, 90% subsidie op duurzame biobrandstoffen en $200 miljard investeringen per jaar in hogesnelheidsspoorlijnen, leidt niet tot economisch en klimatologisch duurzame ontwikkeling van toerisme volgens Peeters. Ik ben zelf een van schuldige. Afgelopen winter vloog ik naar Bangkok, en met alleen deze reis heb ik al 2 keer mijn complete CO2-budget voor dit jaar er doorheen gejaagd. Daar sta ik dan met mijn bonenburger de milieubewuste linkspersoon uit te hangen.

Door deze confrontatie met mijn eigen hypocrisie schrok ik. Het is zo moeilijk om iets wat onder mijn generatie als alleen maar positief wordt neergezet kritisch te bekijken. Reizen maken is bijna een sociale verplichting tegenwoordig.  Op sociale media word je overladen met foto’s en verhalen van vrienden die even voor een paar daagjes weggaan. Eventjes naar Londen, Berlijn, Boedapest, noem maar op. Het is de norm geworden. Niet gek wanneer de tickets een paar tientjes kosten, maar even frappant is het dat de meest reislustige mensen die ik ken ook vaak ook erg met milieu bezig zijn. Daar sta je dan, net als ik, met je idealen. Gelukkig zijn er alternatieven: je kunt tegenwoordig voor twintig euro ook helemaal met de trein naar Marseille en een reisje met Flixbus naar Berlijn kost ook geen maandbudget. Maar al die reisjes naar verre landen, zijn die het nog wel waard? Voor mij niet meer.

Aan al onze acties zitten consequenties en voor mij zit er niets anders op dan te concluderen dat die consequenties voor mij zwaarder wegen dan het pleziertje. De uitbreiding van vliegveld Lelystad zal wel doorgaan, dat is een verloren zaak. Ook zal ik in mijn eentje niet de CO2 uitstoot van de luchtvaartindustrie kunnen terugdringen, maar ik weet in ieder geval dat wanneer we de twee graden stijging halen en ik de eerste vliegtuigen zie overvliegen in Amersfoort, dat ik er zo min mogelijk aan heb bijgedragen.