Buurtinitiatief Nieuwland is opgericht door Rob Croes, Odette Dankaart en Margaretha Heimensen. Ze houden zich vooral bezig met de leefbaarheid in hun wijk en zijn hier actief mee bezig. Zo hebben ze onder andere meerdere speeltoestellen in de wijk geplaatst, ruim 60 bomen geplant naast de geluidswal en vele moestuintjes geplaatst. Oprichters Rob en Odette vertellen meer over het initiatief.

Hoe is buurtinitiatief Nieuwland ontstaan?

Rob: Buurtinitiatief Nieuwland is ontstaan vanuit een klein groepje bewoners uit de wijk, dat zijn wij en de buurvrouw Margaretha. We houden ons vooral bezig met de leefbaarheid in de wijk. Het begon doordat er een zandbak stond in de wijk waar alleen maar katten in scheten en kinderen nauwelijks in speelde. Ook zouden de speeltoestellen wegbezuinigd worden, daar wilde wij iets aan doen. Wij hebben het heel kort besproken met de gemeente, dat we het anders wilden hebben.

Odette: Eerst hebben we een enquête gehouden in de buurt om te horen wat ze ervan vonden als we op de locatie van de zandbak bijvoorbeeld kunstgras zouden neerleggen. De buurt vond het prima, dus hebben we dat doorgevoerd.

Rob: We zijn in contact gekomen met degene die het beheer van de wijk in zijn portefeuille heeft en die graag wilde meedenken. Hij wilde ervoor zorgen dat er meer openheid komt voor bewonersinitiatieven, en dat aan de andere kant ook ambtenaren moeten leren luisteren naar bewoners, in plaats van gelijk het loket dicht te gooien en roepen dat iets niet kan. Hij is nu erg betrokken bij het initiatief en hij heeft ons allemaal trucjes geleerd. Een voorbeeld is dat speeltoestellen worden wegbezuinigd. Een reden daarvoor kan zijn dat het te veel onderhoud is. Hij vertelde ons toen dat een speel bevorderende maatregel geen speeltoestel is en dat mag wel. Het verbaasde ons dat het dan wel mogelijk is. Uiteindelijke hebben we dit doorgevoerd en nu liggen er een paar boomstammen bij het kunstgras die wij hebben vastgeschroefd. Daar is geen onderhoud voor nodig, dus als het op een dag uit elkaar valt, ‘so be it’. Daar heeft de gemeente dus vrede mee.

Waar zijn jullie nu mee bezig?

Rob: We houden ons nu veel bezig met geluidswal tussen de wijk en de A1. Wij wonen aan de geluidswal, dus hier hebben we zelf ook belang in. Wij hebben ervoor gekozen om naast de snelweg te wonen, daar hoor je ons niet over zeuren, maar het is vervelend dat de A1 wordt verbreed van 2×2 banen naar 4×4 banen. Wij hadden zo’n vermoeden dat het invloed gaat hebben op ons leefklimaat, zoals geluid, fijnstof en gezondheid van de kinderen. Daar bekommeren wij ons natuurlijk over als wat oudere bewoners. We zijn op een dag naar het stadhuis gestapt en vertelden dat we kwamen iets brengen, niet iets halen, namelijk een plan. Het plan was dat we bomen willen op de geluidswal, het liefst een bos, wisten wij veel. Wanneer bomen worden gekapt, en daar waren ze verderop al mee bezig, moet dat gecompenseerd worden in geld voor groen in de wijk. Dus wij hebben toen beroep gedaan op dat bedrag, met succes.

Hoe gaat het nu met het plan?

Rob: Die bomen staan er nu al, het is geen bos geworden maar er staat zeker een goed aantal flinke bomen. De gemeente heeft ons een landschapsarchitect toegewezen, die door hun werd betaald, om mee te praten. We hebben verteld wat onze ideeën waren, toen hebben zij dat vertaald in iets wat haalbaar was en waar we het allemaal mee eens waren.

Odette: Ook zijn we druk bezig met onze moestuintjes langs de binnenkant van de geluidswal. Na overleg met de gemeente zijn er heel wat moestuintjes verschenen. Bewoners hebben daar met belangstelling naar gekeken. Nu is ongeveer de hele rij vol met moestuintjes, iedereen vindt dat leuk. Zo’n project is goed voor de sociale cohesie, daar zijn ze heel gevoelig voor op het stadhuis. Dat maakte ook dat het makkelijker werd om dit door te voeren. De gemeente hebben toen een bedrijf ingehuurd om het gras uit de grond te trekken, zodat wij gelijk konden beginnen met de tuintjes. Echt een prachtige samenwerking.

Wat voor effect merken jullie in de wijk?

Rob: Over het algemeen reageren de bewoners positief, we hebben geen klachten ontvangen. Het is wel lastig om te communiceren met medebewoners in zo’n buurt als deze, want ze trekken hier gauw hun deuren dicht en bemoeien zich het liefst nergens mee. Als je dan buurtbewoners erop aanspreekt van ‘joh hoe vind je het nou geworden hier?’ dan krijgen we nog vaak te horen dat ze dachten dat de gemeente de bomen geplaatst had of verantwoordelijk was voor de moestuintjes.

Odette: We hebben ook contact met de drie basisscholen van de wijk en daarmee hebben we ook met de leerlingenraad gesproken van de drie scholen samen. Dat zijn kinderen tussen 8 en 12 jaar, en met hun hebben we ons plan besproken en gevraagd wat zij zouden willen. Die kinderen kunnen nog zo lekker out of the box denken, hun ideeën gingen van konijnen tot olifanten tot waterpompen, dat soort dingen. De waterpomp hebben ze laatst geplaatst. De kinderen zijn de ingang naar ouders toe. Door de kinderen worden de ouders ook actiever binnen de wijk en horen ze over de veranderingen in de wijk, zoals de speeltuin en de moestuintjes.

 

 

Eindredacteur: Anke van den Broek