Van fysiotherapeut naar professioneel zanger, de Amersfoortse singer songwriter Bas Bons deed het. 3 maart kwam zijn eerst album uit en hij verteld hoe hij van tiener die begon met liedjes maken naar een eerste echte eigen album ging.

wat was de omslag naar professioneel zanger voor jou?

Ik was altijd al muzikant, je bent voor altijd muzikant of je bent het niet. Als klein humpie was ik al muziek aan het maken op alles wat ik kon vinden. Toen ging ik op de middelbare school echt liedjes maken en zingen. En kreeg ik het idee om auditie te doen voor de kleinkunstacademie en het conservatorium, alleen dat lukte toen niet. Ik was gewoon echt nog te jong en onervaren. Ik was diep gefrustreerd, maar op dat moment was ik ook goed in sport. Mijn trainer was fysiotherapeut, dus toen dacht ik ‘dit is niet gelukt, dus rot nu maar op met je muziek’ en ik ging fysiotherapie studeren. Dat was echt heel erg leuk om te doen. Toen heb ik twee jaar gewerkt, maar op een gegeven moment keek ik in de spiegel en dacht ‘wil ik dit nog langer doen, ga ik het mezelf vergeven als ik veertig ben dat ik van muziek niet m’n beroep heb gemaakt.’ Want ik bleef altijd wel muziek maken. Ik dacht ik ga het gewoon nog een keer proberen, dus ik deed auditie voor het conservatorium en een week later zat ik op die school. Ik moest harder werken dan ooit, maar het was geweldig om te doen. Een paar jaar geleden was ik klaar en vanaf dat moment dacht ik ‘nu kan ik zelf zingen en kan ik mijn liedjes uitbrengen.’  En nu heb ik een cd uitgebracht!

 

Hoe is het om met je eerste eigen album op te treden?

Het is heel moeilijk om veel op te treden, ik heet namelijk geen Marco Borsato. Dan gaat dat allemaal wat lastiger. Ik heb er al wel een aantal optredens op de planning staan voor aankomend jaar. Het was wel heel spannend om een keer achter mijn piano weg te zijn, ik trad namelijk altijd al wel veel op, maar altijd achter mijn piano. Met mijn eigen album, zing ik soms ook alleen zonder dat ik erbij speel en staat alleen mijn band achter me. En dat was in het begin wel echt onwijs spannend. Het ging opeens alleen om mij, dan werd ik echt super zenuwachtig. Bij de Wereld draait door bijvoorbeeld, moest ik spelen, wat natuurlijk super gaaf is, maar ik stierf echt duizend doden. ‘Iedere noot is bepalend, want als ik het verkeerd doe, dan is het voorbij’ dacht ik de hele tijd. Maar gelukkig ging het goed. Na de Wereld draait door had ik helaas niet meer bekendheid dan eerst, dat is echt een grote misvatting. Er komen zó veel mensen optreden per week dat niet iedereen je kan onthouden. Maar het is wel een soort keurmerk, als Matthijs van Nieuwkerk jou leuk vindt.

 

Waar haal je je inspiratie uit?

In tegenstelling tot anderen haal ik vaak mijn inspiratie niet uit  muziek, maar uit stilte. Ik vind het fijn om de stilte op te zoeken, dan is het zo stil dat ik aan niets anders hoef te denken dan muziek. Als het te lang stil is wil ik gaan spelen, als er veel geluid om mij is kan ik niet goed nadenken. Bijvoorbeeld bij mijn dochtertje, die maakt natuurlijk heel veel lawaai en dan kan ik even niet aan muziek denken. Dus dan kan ik geen muziek maken.

 

Ben je tevreden met wat je nu doet?

Ja altijd. Ik ben ook heel gelukkig. Ik doe alles in volledige overtuiging, zodat ik nooit spijt hoef te hebben. Gisteravond belde ik met iemand en toen dacht ik bij mezelf ‘de optredens vallen tegen, kan ik het nog wel?’ Soms zit je een beetje in zo’n dip. Maar de agenda wordt alweer voller dus daar kom ik wel weer uit.

Ik had op een gegeven moment gewoon de gedacht: ‘joh, ik word muzikant’ en dat is gewoon gelukt! Ik heb verdorie gewoon een hele ingewikkelde droom gerealiseerd. Het kost een hele hoop tijd, geld en gedoe, maar het is gelukt! Dus ik ben zielsgelukkig dat ik dat heb bereikt en dat ik merk dat ik mensen kan bereiken. Een man uit het publiek zei een keer tegen mij: ’Nu ik dit heb gehoord, kan ik weer verder.’ Dat is echt het beste gevoel wat er is, machtig gewoon.

Ik ben heel tevreden, maar nu wil ik mijn bereik dan ook echt vergroten. Ik weet dat m’n muziek goed genoeg is, maar het is zo moeilijk om tussen dé pop-iconen te komen. Ik ben namelijk niet zo’n hippe vogel. Ik spreek een wat ouder publiek aan. Mijn muziek speel je niet in een discotheek, maar luister je echt naar. Dat vind ik helemaal niet erg, om mijn liedjes moet je gewoon wat langer nadenken. Ik vertel graag een verhaal met m’n muziek, het is echt luistermuziek.