Een vroege donderdagochtend in het verzorgingstehuis De Liendert in Amersfoort. De zon straalt al, met een paar wolken in de lucht. De schuifdeuren vliegen open, een rechte weg naar de receptie. “Dagbesteding Kiymet? Ik loop met je mee.”, meldt de receptioniste. De deur van Kiymet zwaait open en er zitten meerdere oudere vrouwen glimlachend met elkaar te kletsen. De sfeer voelt goed, iedereen lacht en kletst.

Dagbesteding Kiymet is een dagbesteding speciaal voor Turkse en Marokkaanse ouderen. Het bestaat nu zes jaar, en is van twee personen tot een groep van tien oudere per dag gegroeid, met een wachtlijst. Donderdag is er een groep voor Turkse vrouwen. Alle oudere vrouwen druppelen langzaam binnen, tot de groep compleet is. De stagiair loopt binnen met een dienblad vol koffie en thee en deelt dit uit. Rond de tafel zitten acht vrouwen, die langzaam de suiker in hun koffie doen. Er wordt rondgegaan met een bordje waarop kleine stukjes Turks ontbijtbrood ligt. De vrouwen kletsen, over hun kinderen, hun week en fijne herinneringen.

“Ze praten over hun week.”, vertaald Ilknur, begeleider van de vrouwengroep, “Het is voor deze vrouwen erg belangrijk dat ze iets hebben zoals deze groep. Thuis zijn ze de hele dag alleen, en komen ze hun huis ook nauwelijks uit”. De vrouwen kletsen nog wat langer met elkaar in het Turks, waarna het tijd is om te bewegen. De vrouwen gaan in een cirkel staan, terwijl Ilknur de muziek aanzet. De instructrice stapt heen en weer, draait met haar heupen en haar voeten, en de vrouwen doen haar na. Terwijl ze bezig zijn stopt het geklets niet, de gezellige sfeer blijft hangen. Soms neemt een van de vrouwen en korte pauze om even op adem te komen. Ook de begeleiders doen mee, om de vrouwen te motiveren.

Na vijftien minuten intensief bewegen, ploffen de vrouwen weer neer op de bank. Emine, Esma en Necibe, drie van de vrouwen, vertellen over Kiymet en hoe ze het vinden. “Ik ben erg tevreden, en ik kom hier altijd heel graag. Je krijgt weer een gevoel van je eigen cultuur, en kan je eigen taal spreken. Dat is erg belangrijk voor ons.”, verteld Emine. “Alles is goed hier, we kunnen samen eten en gezellig met elkaar kletsen, wat thuis niet kan.”, gaat Esma verder. Necibe komt vanuit Harderwijk elke week naar Amersfoort voor de dagbesteding, omdat ze het zo leuk vindt. “Ik hou van Kiymet, iedereen hier voelt als familie. Het maakt niet uit dat het ver weg is, ik wil blijven komen”.

Ilknur verteld ook over de noodzaak van een dagbesteding als Kiymet. “Kiymet is een uitdaging. Thuis zijn onze vrouwen vaak alleen en eenzaam, daar hebben ze niemand om tegen te praten. Hier kunnen ze zichzelf zijn, en hun eigen cultuur voelen en eigen taal spreken. Dat hebben deze vrouwen nodig.”, verteld ze, “Eens heeft een van de vrouwen mij verteld dat ze thuis niet eet. We gingen met zijn alle lunchen, en ze vroeg om een extra kopje soep. Dat gaf ik haar natuurlijk, maar toen vertelde ze me dat ze thuis niet eet. Ze kijkt alleen maar de hele dag naar de muur. Daarom kan zo’n dagbesteding zo goed en belangrijk zijn, we moeten zorgen dat oudere vrouwen hun huis uitkomen, en sociaal contact blijven onderhouden.”

Ook Emine, Esma en Necibe zijn vaak eenzaam thuis. “Thuis ben ik alleen, dat kan heel moeilijk zijn.”, verteld Emine. “Thuis ben ik eenzaam, maar hier heb ik iemand.”, concludeert Esma.