“Mijn meest gelezen artikelen gaan over mij persoonlijk.” Fleur Smit (24) schrijft sinds 2013 op haar persoonlijke blog www.fleursophia.com over reizen en lifestyle. Zij vertelt over haar ervaringen als fulltime blogger.

“Studeren is niks voor mij. Ik werd er niet gelukkig van. Ik miste creativiteit en ik kon moeilijk omgaan met de regels. Ik wil dingen op mijn eigen manier kunnen doen zonder verantwoording af te leggen bij anderen. Ik werk nu zelfstandig maar ben ook veel in contact met andere bloggers, bedrijven en pr-bureaus. Over het algemeen werk ik veel thuis maar de mogelijkheid is er ook om elke dag met een andere blogger samen te werken of naar een bedrijf of evenement te gaan. Ik vind deze vrijheid heel belangrijk.

Ik volgde in 2013 al andere blogs en had zelf veel ideeën voor een eigen blog , maar het heeft toen nog even geduurd voor ik mijn blog ben gestart. Ik vond het heel spannend wat mijn omgeving ervan zou vinden. In eerste instantie heb ik het alleen aan mijn vriend en ouders verteld, maar toen ik ging samenwerken met bedrijven werd ik op Facebook vaak getagt in hun berichten. Op een gegeven moment zijn de meeste mensen in mijn omgeving hierdoor wel op de hoogte geraakt van het bestaan van mijn blog. Sinds twee jaar is bloggen mijn fulltimebaan. Ik had nooit verwacht dat ik geld zou kunnen verdienen met mijn blog, laat staan dat het mijn fulltimebaan zou worden. Ik dacht dat dat alleen was weggelegd voor de allergrootste van Nederland.

Uren heb ik nagedacht over hoe ik me kon onderscheiden van andere blogs. Totdat ik me realiseerde dat mensen mijn blog volgen om mij. Ik ben van mening dat je iemand volgt om zijn of haar persoonlijkheid en schrijfstijl. Ik kan artikelen schrijven over van alles en nog wat, maar als mensen mijn persoonlijkheid niet leuk vinden, vinden ze mijn artikelen ook niet leuk. Gek genoeg heb ik nog nooit negatieve reacties ontvangen. Ik voel me snel schuldig wanneer ik een keer geen artikel plaats op een dag waarop ik dat voorheen wel deed, maar op de een of andere manier heb ik een groep trouwe lezers die dat niet heel veel uitmaakt. Ook ben ik weleens onzeker over de leesbaarheid van een stuk tekst en of het wel interessant genoeg is. Meestal krijg ik dan juist positieve feedback en reacties waaruit blijkt dat de lezers blij zijn dat ik dit met hen gedeeld heb. Soms heb ik niet helemaal door wat voor impact een artikel op anderen kan hebben.

Veel reisblogs hebben goede foto’s en mooie verhalen, maar de persoon achter de blog staat nooit op de foto. Dat probeer ik anders te doen. Ik wil ook een mooi verhaal schrijven maar ik zorg ook dat ik zelf op de foto sta. Ik wil dat mensen zich kunnen herkennen in mijn artikelen en dat ze zich realiseren dat ik ook maar gewoon een mens ben. Ik leid geen perfect leven zoals soms gedacht wordt over bloggers. Als ik een persoonlijk verhaal deel over een dipje, heb ik helemaal niet in de gaten hoeveel mensen dit lezen. Dan word ik door tientallen mensen opgebeld met de vraag wat er aan de hand is. Dan besef ik pas dat zij allemaal mijn blog lezen en ik mijn persoonlijke leven met hen deel.

Ik merk dat ik constant meer wil. Het liefst wil ik alles tegelijk, een grote reisblog, een grote YouTuber zijn, een webshop openen, maar dat kan gewoon niet. Ik weet dat als ik heel erg m’n best doe voor YouTube, m’n blog op de tweede plek komt en andersom. Dus voor nu hoop ik dat ik het aankomende jaar nog meer ga groeien en dat ik nog meer over reizen kan gaan schrijven.”