Mariëlle Brons is bestuurslid pr en communicatie bij de dierenambulance in Amersfoort. Ze werkt er nu ongeveer twee en een half jaar en blijft het leuk vinden. Ze regelt afspraken met kranten of tv, zorgt voor genoeg folders, de website en social media. Ze heeft nog een vaste baan naast haar vrijwilligerswerk bij de dierenambulance, maar blijft het ongelofelijk leuk vinden.

Hoe ben je begonnen bij de dierenambulance?

Ik ben hier eigenlijk binnengekomen omdat ik vrijwilliger wou worden op de ambulance en zorgen dat dieren geholpen worden. Mijn achtergrond is PR en communicatie, en ik wist toevallig dat er een plek vrij was. Dus toen heb ik gemeld dat ik ook wel iets in de pr en communicatie kon doen. Binnen de kortste keren zat ik eigenlijk al in het bestuur.

Jullie zijn op zoek naar vrijwilligers, hoe komen jullie aan vrijwilligers?

Dat gebeurt onder andere via social media, waar wij oproepen plaatsen op bijvoorbeeld Facebook. Ook horen mensen er soms via via door, dat vrienden van hun hier vrijwilligerswerk doen of erover gelezen hebben. Het voornaamste hoe mensen hier vrijwilliger worden is via de website. Mensen kijken of we vrijwilligers nodig hebben, of zien ons langskomen als ze op zoek zijn naar vrijwilligerswerk om te doen in Amersfoort.

Karin is al zes jaar vrijwilliger bij de dierenambulance in Amersfoort, en vind het nog steeds even leuk. Ze vertelt over haar ervaringen als vrijwilliger, en de keuze om vrijwilliger te worden.

Hoezo moeten mensen vrijwilliger worden bij de dierenambulance?

Het is gewoon hartstikke leuk, en je ook gelijk heel goed werk doet, vind ik. Je moet natuurlijk wel van dieren houden, anders schiet het niet op. Ik haal er nog steeds voldoening uit, als ik bijvoorbeeld een hond goed kan terugbrengen bij zijn eigenaar, dat is gewoon hartstikke leuk, daar doe ik het voor. Je moet natuurlijk ook van mensen houden, je werkt namelijk ook veel met de eigenaren van de dieren. Je moet daar wel mee om kunnen gaan, en daar communicatief sterk in zijn. Ik voel me soms een soort maatschappelijk werker. Er zijn ook situaties waar er ontzettend veel verdriet is, waar een beest bijvoorbeeld net dood is gegaan, daar moet je mee om kunnen gaan. Dat kan best lastig zijn soms, maar je moet om kunnen gaan met het verdriet van mensen. Ik blijf het, wat dan ook, erg leuk werk vinden.

Hoe ben je begonnen als vrijwilliger bij de dierenambulance?

Ik ben hier nu al een jaartje of zes denk ik. Ik wilde gewoon graag vrijwilligerswerk doen. Ik had weer tijd, mijn kinderen waren groot en het huis uit. Ik wou wel weer eens wat leuks gaan doen, en iets met dieren, dus dit is ideaal voor mij. Ik heb toen gewoon op de website gekeken en daar heb ik me gewoon aangemeld. Je komt dan binnen als snuffelaar, waar je een paar keer meerijdt in de ambulance op de derde stoel om te kijken hoe het is. Zo rol je er eigenlijk in, als je het leuk vind kan je verder met de opleiding.

Wat voor opleiding heb je gedaan hiervoor?

Eerst ga je een poosje als snuffelaar meerijden als derde persoon om te kijken hoe het is. Als je het dan leuk vindt, dan ga je de opleiding in. Dan krijg je een twaalf-stappenplan die je moet doorlopen met verschillende situaties. Die moet je allemaal een keer meegemaakt hebben. Daarna ga je meerijden als tweede persoon, dus dan neem je de telefoon op en ga je meldingen noteren. Als je het merendeel meegemaakt hebt en het nog steeds leuk vindt, ga je een evaluatie doen om te kijken of je van alles op de hoogte bent. Daarna kan je als geëvalueerd rijder aan de slag. Ieder jaar is er een EHBO-cursus voor dieren die wordt gegeven door de dierenkliniek, daar kan je je ook voor inschrijven. Daar krijg je de meeste essentiële dingen te horen, zoals hoe je een beest moet stabiliseren, moet verbinden, moet opvangen, enzovoort. We zijn geen dierenartsen, maar als je een tijdje meedraait dan herken je snel situaties.