Het dameswaterpoloteam van club ZPC Amersfoort, dat nu eerste klasse district speelt, mag zich kampioen noemen. Volgend seizoen zal dit Amersfoortse droomteam een grote stap vooruit maken naar de tweede klasse. De dames werken hard, trainen zo’n drie keer in de week en missen geen enkele wedstrijd. En dat terwijl zij allemaal ook nog werken of naar school gaan. Aanvoerster Stephanie Epskamp verteld over hoe zij alles in dit drukke leven combineert.

Hoe ziet jouw leven als werkende fanatieke sporter eruit?

“Ik kom uit Soest en verhuisde naar Amersfoort toen ik in Ede ging spelen. Best komisch, want ik woon nu achter het zwembad van Amersfoort. Na twee seizoenen ben ik nu weer terug in dit Amersfoortse zwembad. Een tijdje later ging ik hier in Amersfoort spelen. Naast dat ik vaak train voor waterpolo heb ik ook nog een zware baan als ambtenaar. Ik heb nu al bijna zo’n drie jaar een fulltime job en ben het dus wel gewend om meteen uit mijn werk naar de training te gaan. Op zich red ik het allemaal wel. Dat deed ik ook toen ik studeerde, werkte en sportte, op zelfs een hoger niveau, een aantal jaar terug. Het is mij altijd gelukt om het zo in banen te lijden dat ik elke kans kan aangrijpen.

Hoe ben je op het idee gekomen om waterpolo te gaan spelen?

“Op jonge leeftijd deed ik al aan wedstrijdzwemmen op een hoog niveau. Aan mij werd toen gevraagd of ik eens een keer mee wilde trainen met het waterpoloteam en dit beviel me wel. Ik was een snelle zwemmer.  Na een tijdje uit de running te zijn geweest ben ik mij meer op het waterpolo gaan focussen. Als ik nu terugkijk dan denk ik niet dat dit de enige reden was, maar je weet natuurlijk nooit hoe het anders zou zijn afgelopen.”

 Op wat voor manier is je waterpolo carrière ontstaan?

“Op mijn dertiende ben ik bij de Duinkikker in Soest gestart. Toen ik 21 was ging ik pas in Amersfoort spelen, omdat deze club ging promoveren naar de tweede klasse bond en ik graag hoger wilde gaan spelen. Hier heb ik vier seizoenen gespeeld. Met dit team zijn we omhooggeklommen tot eredivisie niveau, het hoogste van Nederland. Voor onze groep was het eigenlijk nog iets te snel om zo hoog te gaan spelen. We kenden elkaar nog maar net en waren dus een onstabiel team.

Ons team ging na dit seizoen uit elkaar en ik ben in Ede gaan spelen op hetzelfde niveau. Na 2 jaar kreeg ik de vraag om terug naar Amersfoort te komen. Met het aantrekken van een goede trainer en coach bij ZPC Amersfoort begin dit seizoen en de mogelijkheid om te promoveren heb ik gekozen om terug te keren. Het niveau van het afgelopen seizoen is onder ons niveau, dus het is wel goed dat wij mogen promoveren. Ik weet ook niet of ik, anders teruggekomen was.”

Op welke manier probeer je deze dingen te combineren?

“Gelukkig heb ik een baan van negen tot vijf en is er dus genoeg ruimte voor mijn waterpolocarrière. Ook wordt door mijn collega’s veel begrip getoond en word ik gesteund in alles wat ik doe. Daar heb ik wel geluk mee gehad. Natuurlijk is in zo’n druk leven ook een goede planning nodig. Over het algemeen lukt me het goed om die te maken.”

Ben je van plan dit werk altijd te blijven doen of wil je uiteindelijk een carrière als topsporter?

“Ik vind mezelf eigenlijk te oud om nu nog een carrière als topsporter aan te gaan. Je kunt waterpolo natuurlijk heel je leven lang doen, maar ze zeggen dat je op een leeftijd van 25 jaar op je top bent. Bij ons op de vereniging zijn er nog veel volwassenen die op hoog niveau spelen, maar eigenlijk moet je er al vroeg bij zijn als je aan de top wilt komen. Toen ik vijftien was heb ik deelgenomen aan de selectie voor jong oranje, maar ben nooit gescout. Ik ben nu 29 en eigenlijk erg tevreden met hoe mij waterpolo carrière tot nu toe is verlopen. Als ik op een andere manier naar je vraag kijk, dan noem ik mezelf wel al een topsporter. De mentaliteit en het plezier van een topsporter zit namelijk echt in mijn bloed.”

Zijn er wel nog andere dingen die je wilt bereiken binnen je sport?

“Ik heb geen persoonlijke doelen. Uiteindelijk blijft waterpolo een teamsport. Betrokken zijn met mensen die dezelfde passie delen, dat geeft mij energie. Ons team wens ik een succesvol nieuw seizoen in de tweede klasse. Nu ben ik nog aanvoerder en is Alice Lindhout onze coach. Of dit het volgende seizoen ook zo zal zijn weten we nog niet. Ik hoop wel dat ik met dit team verder mag groeien.”