De zeventien-jarige Hazel Laureys woont al haar hele leven in Amersfoort. Ze studeert aan het Mediacollege Amsterdam, in de richting audiovisueel. Wat gaat er achter haar camera schuil?

Als je kijkt naar waar je vandaan komt, is het niet vreemd dat je deze opleiding bent gaan doen. Zo kom je uit een kunstzinnig nest, waarbij jouw moeder kunstenaar is en jouw vader als cameraman werkt. Ze hebben beiden op een kunstacademie gezeten. Stimuleerde zij jou, om net zoals zij dezelfde richting op te gaan?
“Ik denk dat zij mij daarin zeker stimuleerde. Mijn ouders vonden het zeer belangrijk dat ik ging schilderen of tekenen. Als ik mijn gemaakte werk aan hen liet zien, waren ze altijd heel trots. Verder word je natuurlijk gestimuleerd omdat ik omringt werd door de kunst van mijn ouders. Het huis stond er altijd vol mee. Ook sleurden mijn ouders mij altijd mee naar musea.”

Zo te horen is het dus met de paplepel ingegoten. Hoe ervaarde je dit als kind?
“Voor zover ik mij het nog kan herinneren, vond ik het fijn dat mijn ouders dezelfde passie als ik deelde. Door hen ben ik gemotiveerd geraakt en gemotiveerd gebleven, want ik teken nog steeds.”

Volgend jaar begin je aan jouw derde studiejaar, waarbij je je mag gaan specialiseren. Waarom heb je ervoor gekozen voor de richting regisseur?
“Ik heb voor deze richting gekozen, omdat ik het verhaal toch het belangrijkst vind aan een film. Zodra het verhaal zwak is of de acteurs niet goed spelen, haalt het de kwaliteit van een film naar beneden. Ook al is het camerawerk prachtig, het maakt voor mij niks uit. Hierdoor staat het verhaal bij mij op nummer een en de uitwerking ervan op nummer twee, dit vind ik trouwens bij alle kunstvormen zo.”

Noem eens een voorbeeld van een film. 

 

Op je negentiende ben je klaar met de opleiding. Wat kunnen we van je verwachten?
“Als ik klaar ben met de opleiding audiovisueel, wil ik sowieso verder studeren. Het liefst wil ik naar een kunstacademie, met als richting illustratie. Ik ben erachter gekomen dat ik tekenen toch het allerleukst vind om te doen. Hierin wil ik verder.”

Laat je dan de camera helemaal achterwegen?
“Ik hoop in de toekomst wel nog wat met film te doen, maar als ik doe, wil ik alleen eigen projecten doen of projecten aannemen die mij erg aanspreken. Het liefst combineer ik mijn passie voor film en illustratie. Die camera laat ik niet  in de steek.”